Cienie wojny i terroru

W historycznym miejscu miasteczka Šilutė (Szyłokarczma) – rezydencji Hugo Szoja – w dniach 14-15 maja odbyła się międzynarodowa konferencja pt. „Więźniowie II wojny światowej w nazistowskich i sowieckich obozach pracy w latach 1939-48”. Na forum zostały przedstawione prace badaczy i naukowców z Austrii, Czech, Danii, Wielkiej Brytanii, Włoch, Łotwy, Polski, Litwy, Francji i Niemiec. Odbyła się również prezentacja książki litewskich historyków „Dom śmierci w Macikach. Więźniowie II wojny światowej i obozy GUŁAGu w latach 1939-1955 w okolicach Šilutė”. Znalazła się w niej archiwalna, historyczna i archeologiczna informacja o tym, że w Macikach, w latach 1939-1955 istniały obozy nazistowskie i sowieckie GUŁAGi.

Mer rejonu szyluckiego Vytautas Laurinaitis, witając zgromadzonych uczestników i gości konferencji, przypomniał o jednym ze szczególnych miejsc w naszym kraju: „Macikai – to szczególne miejsce nie tylko w regionie Šilutė i Litwy, ale także w historii świata. Tutaj sowieckie oraz nazistowskie zbrodnie dokonywane były za ścianami obozów i wspomnienia o nich są wciąż żywe, nie udało się ich zetrzeć z pamięci naszego narodu. W latach 1939-1955 byli tu więzieni przez kolejnych okupantów w obozie jenieckim i GUŁAGu Polacy, Belgowie, Francuzi, Amerykanie, Brytyjczycy, Niemcy, Rosjanie, Litwini. Byli oni zarówno świadkami jak i ofiarami popełnionych w XX wieku zbrodni przez represyjne reżimy. Tortury, nieludzkie warunki życia i przymusowej pracy były codziennością zarówno w sowieckich jak i nazistowskich więzieniach. Ich ofiary nie miały nie tylko warunków do godnego życia, ale też śmierci” – powiedział mer.

Dziękując historykom z Uniwersytetu w Kłajpedzie, uczestnikom projektu „Dom śmierci w latach 1939-1955”, przedstawicielom domu opieki społecznej w Macikach oraz Szyluckiemu Oddziałowi Związku Polaków na Litwie mer wręczył dyplomy uznania za wieloletni wkład w pielęgnowanie cmentarza w Macikach oraz propagowanie informacji o nim.

– Okolice Šilutė, obozy w Macikach – to tereny, na których prowadzone badania udokumentowały rozmiar zbrodni i oblicza totalitaryzmów. W pamięci starych mieszkańców osiedla do dziś przetrwały obrazy strasznych wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat – powiedziała dyrektor Litewskiego Centrum Badania Zbrodni Ludobójstwa i Rezystencji Teresė Birutė Burauskaitė. Dyrektor centrum, witając uczestników konferencji wyraziła nadzieję, że patrząc w przyszłość możemy budować nowe życie tylko wtedy, gdy będziemy wiedzieli, że to, co się stało w przeszłości, już się nie powtórzy.

W ciągu dwóch dni trwania konferencji, obok prezentacji przedstawicieli świata nauki z wyżej wymienionych krajów, znalazł się również mój referat pt. „Pomnik ku czci Polaków poległych w Macikach”.

Na zakończenie konferencji przy cmentarzu w Macikach posadzono drzewko magnolii, dookoła którego zostały ustawione flagi tych państw, których obywatele byli tu więzieni. Tak uczczono ofiary II wojny światowej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.